De Oktobin – de Tekst (Grönnegs)

Poffert is n olle Grönneger noam veur n tulbandvörmige en koukachtege stoet mit n gat in t midden. De oir-sprong doarvan gaait weerom noar pre-Germoanse tieden, noar de tied van de ‘mouder-beschoaving’. De Poffert is mit n rieke symboliek overloaden stoet dij veur de kerstening eten wuir bie t wisseln van joargetieden zoas winterzonnewende, lenteevening, de zummerzunnewende en herfstevening. Noast t drinken van hunnegwien, en rode sappen, t bespeulen van floit en t sloagen van trom wuir dizze stoet eten, voak mit gedreugde vruchten, neuten, spek, vlais, ai en gelieksoortege mondkost.

Ook bie het aangoan van verbindens tuzzen mènsen, het moaken van òfsproaken, moar óók bie t planten, zaaien, maaien, oogsten en bie leven en dood. Bie àle veur de mèns levens belangrieke zoaken muik de stoet vast dail oet van biebeheurende gebroeken. Kernbegrippen as veurspoed, vruchtboarhaid, vaaileghaid en vrede waren aan stoet vastklonken betaikenissen dij soamen mit symbolen, taikens en kleuren n belangrieke ploats haaren bie d òle rituelen. Òfbeeldens van enkele-, twij- en drijvoudege, links- en rechtsom sirrelnde spiroalen, vaar-, vief-, zes- en aachtspoakege raoden binnen hier overbliefsels van. Symboliek dij in stoet verwaarkt wuir (o.a. Sirrels op de Poffert) in rituele dansen (Meiboom) en gebaauwen (‘stalroamen’).

Gruin was de kleur van t gewas, de vruchtboarhaid, t symbool veur al wat leeft. Geel de kleur van de zun en deur zunlicht beschenen (deur t gruine te vergelen) begunt t gewas van nijs tot leven te kommen, te Gruien. Wat gruit plant zuch veurt, zo ook de mèns. Oet twij mènsen ontstait nij leven, deur (in laifde) soamengoan zet de bloudlien zuch deur, de kleur rood is doar ’n symbool van. t Moaken, eten en schenken van stoet is geliek aan t schenken en vroagen van veurspoed, vruchtboarhaid, vaaileghaid en vrede. Poëtisch zain is de Poffert,  noast eten, tougelieks n go(e)d(en)aanbod, een bede veur leven in laifde.